You are here

Κάτι να γυαλίζει.. «να φτιάχνεις ουρανούς αν θες να βλέπεις άστρα»...

Κουκουβάγιες είχαν κατακλύσει την Αθήνα και τα social media τον τελευταίο μήνα ανυπομονώντας να ανέβουν στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής και να μας υπενθυμίσουν πως μπορούμε και πρέπει να εξωτερικεύσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Εκεί με προϋπάντησαν μαζί με τον επί πέντε έτη παρουσιαστή στο TEDxAcademy, Κώστα Γιαννακλίδη, το πρωί τις 30ης Σεπτεμβρίου.

Αυτό που μετράει περισσότερο από όλα σε ένα τέτοιο event είναι η δύναμη των ομιλιών. Και ποιος άλλος μπορεί να μεταφέρει τον παλμό αυτών που ξεχώρισαν καλύτερα από έναν «συγχωριανό» TEDxter που παρακολούθησε τα πάντα αυτοπροσώπως;

Η αρχή του event έγινε με την  σκηνοθέτη Anastasia Mikova. Σύμφωνα με αυτή, η Ελλάδα βρισκόταν προ κρίσης στην εξηκοστή ένατη θέση όσον αφορά την ισότητα των φύλλων, ενώ πλέον έχει κατακρημνιστεί 20 θέσεις ακόμα πιο κάτω. Μιλώντας μέσα από τις γυναίκες πρωταγωνίστριες του νέου της ντοκιμαντέρ που κοιτάνε ευθέως στην κάμερα της και εξομολογούνται την ιστορία τους κατάφερε να δώσει ειλικρίνεια στα λόγια της και να συγκινήσει το κοινό τονίζοντας ότι μόνο καταδεικνύοντας το πρόβλημα θα καταφέρουμε να το αντιμετωπίσουμε.

Πιο αφηγηματικός, ο δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας μας ταξίδεψε αναδρομικά  στην εξέλιξη των μέσων όπως την βίωσε ο ίδιος ως δημοσιογράφος, επαναδιατυπώνοντας το ρόλο του ως επαγγελματία στην ενημέρωση. “To twitter είναι ένα ισχυρό εργαλείο χάρη στο οποίο πραγματοποιήθηκε η Αραβική Άνοιξη αλλά και η εκλογή του Trump” διαπιστώνει, θέτοντας ένα ερωτηματικό για τη διαφάνεια των σύγχρονων κοινωνικών μέσων και τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούν. Η αρχική σελίδα των λογαριασμών μας διαμορφώνεται με βάσει τα δικά μας likes, κατασκευάζοντας έτσι μια ροή ειδήσεων και απόψεων που ταιριάζουν με την οπτική τη δική μας και των “φίλων” μας. «Μήπως αυτό δεν είναι ουσιαστικά ένα δωμάτιο που αντηχεί αποκλειστικά τη δική μας ηχώ;» επισημαίνει.

Μαζί με τη χορευτική του ομάδα ο Αντώνης Φωνιαδάκης, διεθνής χορογράφος και πρώην Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, μέσα σε μια ζωή συνεχών διαδρομών θεωρεί τον εαυτό του ως τη μεγαλύτερη σταθερά του. Κινούμενος μέσα στα όρια του, βηματίζοντας πάνω αλλά και έξω από αυτά, διανθίζει τη μονοτονία της καθημερινότητας με χορευτικό αυτοσχεδιασμό που σέβεται την πειθαρχία αλλά και την τόλμη του.

Ενώ υπήρξαν και αυτοί που παραπάτησαν ανεβαίνοντας στη σκηνή(!) ο Konstantine Karnazis έκανε τη διαφορά να διασχίσει τρέχοντας τη διαδρομή του φορώντας ρούχα μαραθωνοδρόμου και κρατώντας ένα μπουκάλι νερό. Κάποιος που έχει βρει επιτέλους την ταυτότητά γιατί να την αλλάξει υποδυόμενος κάτι άλλο άλλωστε; σκέφτομαι. Ο υπερμαραθωνοδρόμος που αψήφησε τις δυσχερείς συνθήκες τόσο των 52⁰C όσο και των -40⁰C με το μότο «It’s impossible! I must try»  διακρίνει στην αγάπη του για το τρέξιμο τις ελληνικές του ρίζες. Εύστοχα παρατηρεί ότι αυτό που θεωρείται τώρα νέα τάση, στην πραγματικότητα πρωτοξεκίνησε στην αρχαία Σπάρτη. 

Ιδιαίτερα έξυπνη ήταν η επιλογή του Caspar Berry ως ομιλητή και η απόφασή του να αναλύσει ως επαγγελματίας παίκτης του πόκερ το decision making μεγάλων εταιριών, όπως η Google. Τα φύλλα που θα σου μοιραστούν επηρεάζονται από πάρα πολλές παραμέτρους, όπως για παράδειγμα το μήκος των δαχτύλων του γκρουμ, εξηγεί. Δεν μπορείς ποτέ να προβλέψεις με βεβαιότητα το αποτέλεσμα και για αυτό το λόγο αξίζει να ρισκάρεις. Όλα μπορούν να αλλάξουν απλά από το πέταγμα μιας πεταλούδας-butterfly effect- οπότε δεν χρειάζεται να προσπαθείς να βρεις τη σωστή κίνηση. Γιατί στην καλύτερη των περιπτώσεων η μαντεψιά σου είναι απλά η πιο πιθανή, ενώ στη χειρότερη υπονομεύει την πιθανότητα της επιτυχίας σου. Ο καλύτερος παίκτης-είτε στο πόκερ, είτε στις επιχειρήσεις- είναι την ίδια στιγμή και ο χειρότερος, γιατί αν δεν τολμάς καθημερινά δε θα σου έρθει ποτέ το καλό φύλλο!

Κλείνοντας το TEDxAcademy 2017, η Λίνα Νικολακοπούλου πραγματικά έδωσε την καλύτερη ομιλία που έχω δει εδώ και καιρό. Πλέκοντας τους στίχους της μαζί με την αφήγησή της έδωσε μια παράσταση-απαγγελία βγαλμένη από τον κόσμο του ασυνειδήτου όπου κρύβεται ο δικός της καλύτερος εαυτός. Κι αυτή, όπως κάθε έφηβος, έφτιαχνε στο δωμάτιο της τον δικό της ουρανό με τα δικά της «αστέρια» στους τοίχους και μεγαλώνοντας ανακάλυψε την σοφή της κουκουβάγια, την έμπνευση. Επανέφερε αναμνήσεις και μελωδίες από το παρελθόν. «Κι αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα..» Και όχι απλά την «άντεξε», αλλά δεθήκαμε και τραγουδήσαμε μαζί της «σαν ταξιδάκι αναψυχής με ένα κρυμμένο τραύμα» ταξιδεύοντας ο καθένας στους δικούς του ουρανούς.

 

Moment captured by Stavros Valsamis